हो होइन थाहा छैन चौरासी जुनी हुन्छ रे ||
अर्को जुनी मिल्छ रे।
अनि मुक्ति मिल्छ रे।
त्यो पनि झुठ होला अब त ||
किनकी! मेरो जन्म अघि पो भनेको त त्यो ।
मेरो एक जुनी थप्नुपर्छ अब त ।
पचासी जुनी पार्नुपर्छ अब त ||
मान्छे सृष्टिकै बुद्धिमान रे ||
सबैले मलाई सेबक ठान्छन्।
म भने सहमत छैन।
म तिनलाई सेवक ठान्छु।
मैले विछ्याएको जाल तिनले सुविधा सम्झन्छन्।
मैले देखाउने छायाँमा मन्त्रमुग्ध हुन्छन्।
अनि मलाई माया, माया र माया गरिरहन्छन् ।
त्यसैले त मलाई मुसारिरहन्छन् ||
सुम्सुम्याईरहन्छन् ।
हरेक पल हरेक पल ||
प्रेमी-प्रेमीकाहरू बाचा गर्छन् ||
जुनी जुनीसम्म साथ दिने रे एक अर्कालाई ।
प्रेमिल जोडीका सुकोमल हातहरू आजकल,
एक अर्कोलाई मुसार्न छोडेर,
घण्टौं मलाई सुम्सुम्याईरहन्छन् ||
छायाँ त आफैंमा कालो, मधुरो र अँध्यारो हुन्छ ||
छायाँ भनेकै अँध्यारो बुझेको मान्छेलाई ||
मैले छायाँको परिभाषा नै विगारिदिएको पत्तै छैन,
छायाँ मधुरो मात्रै हुॅदैन,
नपत्याए मैले देखाउने छायाँ हेर,
त्यो त झन बढी चम्किलो र उज्यालो पो छ त ।
यही चम्किलो छायाॅको प्रभावमा
म संसारमा एकछत्र राज गर्दैछु।
विचरा वुद्धिमान मान्छे यसको भेऊ नै पाउदैन ||
मेरो पहुॅच कहाॅ छैन ??
तिनका गोप्य कक्षहरूमा।
धन दौलतका बाकसहरूमा।
खाता र वहुमूल्य लकरहरूमा।
प्रियतमाको श्रृङ्गारका टेवलहरूमा ।
डेटिङ्ग र पिकनिक स्पटहरूमा।
खल्ती, पर्स र व्यागहरूमा ।
यात्रामा, समूहमा या एक्लोपनमा ||
विश्वास र विश्वासघातहरूमा ।
मिलन या विछोडमा।
जहाँ तहीं मलाई उत्तिकै माया र प्रेमका साथ मुसारिरहन्छन्।
अनि म निद्राले लठ्ठिएका तिनका आंखाहरू पढिरहन्छु पढिरहन्छु ||
मेरा अनुभवहरू बिचित्रका छन् ||
शायद अरू कसैसंग न हिंजो थिए इतिहासमा ।
न भोलि होलान् भविष्यमा ।
नवयौवना जोडीको साथी वनेको छु म।
कैयौं रात तिनीहरूको वीचमै सिरकको न्यानो भित्र विताएको छु मैले ।
दुवैलाई पिठ्यू फर्केर झण्डै सिंगै रात मलाई मुसार्दै ।
विहानीपखसम्म बसेको अनुभव छ म संग।
दुवै प्रेमीका हातहरूको साझा स्पर्श भोगेको छु मैले।
यहाॅ बसेर सात समुद्र पारिका जोडीहरूलाई बेचैन बनाएको छु मैले।
मलाई मुसार्ने अनन्त भोक जगाएकै छु मैले ||
मेरो लोभलाग्दो जिन्दगीसंग लोभिएर ||
केहीले भन्दैछन्,
वाह ! जिन्दगी होस त यस्तो स्मार्ट।
म यति भाग्यमानी छु ।
मैले दोषको जिम्मेवारी लिनै पर्दैन।
घर उजाडियोस् कसैको वा ।
जिन्दगीको लय नै विग्रियोस् ।
मैले त्यसको जिम्मा लिनै पर्दैन ।
वस, पुलिस चौकी पुगेर एकपटक ।
साॅचो बकपत्र गरिदिए पुग्छ ।
मुद्दा चल्दैन मलाई ।
किनकी आफूलाई बुद्धिमान ठान्ने मान्छेले ।
मलाई मुद्धा चलाउने गरी कानून बनाउन जानेकै छैन ||
छोराछोरी बरालिऊन् या तिम्रो सम्बन्धै ध्वस्त होस्,
या पर तिमी झन पीडामा ||
त्यसको जिम्मा मैले लिनै पर्दैन ।
अरु त अरु मैले त मेरै जीवनको सुरक्षा समेत आफै गर्नुपर्दैन।
सृष्टिको बुद्धिमान प्राणी मान्छे।
मेरो सुरक्षामा हरदम तैनाथ छ ।
मेरो सेवक बनेर ।
विहान सबेरै उठेर उसले पानी खानु अघि ।
म भोकाएको छु कि भन्दै ऊ ख्याल राख्छ ।
किनकी ऊ अब सोंच्न पनि सक्दैन,
कि म विना उसको दिन चल्छ भनेर।
म विना उसको दिन ढल्छ भनेर,
उसको जिन्दगी स्मार्ट बन्छ भनेर |
उसको जिन्दगी स्मार्ट बन्छ भनेर ||
||धन्यवाद||
||धन्यवाद||
- चिरञ्जिवी पौडेल
२०७८ पुस
